Ζήτω η Ελλάδα!

http://agiopneymatika.blogspot.gr/

Εκπαιδευτική Τηλεόραση - Η χώρα μου από ψηλά - Θάλασσες

https://www.youtube.com/watch?v=PI5mjcqG36E

Διαβάστε παιδικά βιβλία στο διαδίκτυο.

Περιηγηθείτε στην εξαιρετική ιστοσελίδα του Μικρού Αναγνώστη του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου -

ΕΚΕΒΙ). Ενημερωθείτε για βιβλία, γνωρίστε συγγραφείς και γράψτε τα δικά σας κείμενα. Ακούστε αποσπάσματα ή ολόκληρες ιστορίες αγαπημένων συγγραφέων διαβασμένες από γνωστούς ταλαντούχους ηθοποιούς, ενώ τις διαβάζετε παράλληλα γυρνώντας τις σελίδες των ψηφιακών βιβλίων (οι παρακάτω σύνδεσμοι οδηγούν στην ιστοσελίδα του Μικρού Αναγνώστη):

• Πώς να καταβροχθίσετε ένα ουράνιο τόξο (Γιολάντας Τσιαμπόκαλου)
• Ο κηπουρός του ουρανού (Δήμητρα Ψυχογιού)
• Στο βυθό! στο βυθό! Μα τι πράγμα είναι αυτό; (Γιολάντα Πατεράκη)
• Το Μουντιάλ και τα παραμύθια του Άντερσεν (Αγγελική Βαρελλά)
• Τα φαντασματάκια της γυάλινης αυλής (Ελένη Δικαίου)
• Η Γιόλα με το μπαλόνι (Ναννίνα Σακκά Νικολακοπούλου)
• Ο σκαντζόχοιρος που ήθελε να τον χαιδέψουν (Κατερίνα Αναγνώστου)
• Ποιος θα γράψει για το σκύλο μας (Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου)
• Οι τελευταίοι ήρωες (Λίτσα Ψαραύτη)
• Ο Ναβίντ δεβ ήρθε για διακοπές (Πάνος Χριστοδούλου)
• Η Αρήτη της ροδιάς (Κική Δημητριάδου)
• Ο πλανήτης εκπέμπει SOS (Φρατζέσκα Αλεξοπούλου Πετράκη)
• Το λελέκι και οι φίλοι του (Βάσω Ψαράκη)
• Η Κοκκινοσκουφίτσα από μέσα (Χαρά Γιαννακοπούλου)
• Μια απρόσμενη πρόσκληση (Σοφία Παράσχου)
• Ο χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει (Μάνος Κοντολέων)
• Ο Ισίδωρος και ο ναυαγός (Αμάντα Μιχαλοπούλου)
• Τα μαγικά μου αυτιά (Βούλα Μάστορη)
• Η ώρα είναι εκατό (Λώρη Κέζα)

Διαβάστε αποσπάσματα ή ολόκληρες ιστορίες από τα ψηφικά βιβλία των Εκδόσεων Παπαδόπουλος (οι παρακάτω σύνδεσμοι οδηγούν στην ιστοσελίδα των Εκδόσεων Παπαδόπουλος).

• O θαυμαστός κόσμος του Τομ Γκέιτς (Liz Pitchon)

• Ο Τομ είναι τιμωρία (Ελιζαμπέτ ντε Λαμπιγί)
• Η νεραϊδούλα Λιλίκα ξεκινάει τις έρευνες (Κλαιρ Γκορντιό)
• Η νεραϊδούλα Λιλίκα και οι περιπέτειες στο λιβάδι (Κλαιρ Γκορντιό)
• Το αλφαβητάρι του Μουσείου Μπενάκη (Ελένη Γερουλάνου)
• Νασρεντίν ('Odile Weulersse)
• Ένα ψάρι που δεν ήξερε να κολυμπάει (Λήδα Βαρβαρούση)
• Το σπιτάκι στο λιβάδι (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)
• Η βιβλιοθηκάριος της Βαρσοβίας (Jeanette Winter)

Από την ιστοσελίδα των Βροχοποιών διαβάστε την τριλογία της ιστορίας των Βροχοποιών του Κλάους Χάγκερουπ (ο παρακάτω σύνδεσμος οδηγεί στην ιστοσελίδα των Βροχοποιών).

• Η ιστορία των βροχοποιών

Παρακαλώ σε περίπτωση που κάποιος από τους ανωτέρω ιστότοπους δε λειτουργεί ενημερώστε με στο emailparantoniou@sch.gr .

 http://users.sch.gr/parantoniou/online_books.html

Όλη η αλήθεια σε μια φωτογραφία: Η οικογένεια στο τραπέζι.

ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΣΤΕ ΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ: 

1ον Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΦΟΡΑΕΙ ΓΡΑΒΑΤΑ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ (ΤΟ ΣΕΒΕΤΑΙ),

2ον Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ(ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ),

3ον Η ΓΙΑΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΕΤΑΜΕΝΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ,

4ον ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΗ Η ΜΗΤΕΡΑ ΣΕΡΒΙΡΕΙ (ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΝΑ ΤΡΩΝΕ, ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΕΙΝΟΥΝ),

5ον ΤΟ ΓΕΥΜΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΨΑΡΙΑ ΚΙ ΟΧΙ ΧΑΜΠΟΥΡΓΚΕΡ!!!

ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΤΕ, ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΑΣ!!!

 http://opaidagogos.blogspot.gr/2013/11/blog-post.html

Γιατί δεν πρέπει να ντυθώ τις Απόκριες;

http://agiopneymatika.blogspot.gr/2016/02/blog-post_37.html

Του πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Εάν σε ρωτήσει κάποιος , τι είναι ή τι γιορτάζουμε με το καρναβάλι και τις Απόκριες τι θα πεις; Ότι γιορτάζουμε τον Ζορό, καουμπόι ή σούπερμαν; Το ξεκίνημα της νηστείας;

Παίρνω και εγώ το θάρρος και σε ρωτώ , εσύ ξέρεις τι γιορτάζεις; Γιορτάζεις επειδή το γιορτάζουν και οι άλλοι; Θα προσπαθήσω να σου δώσω να καταλάβεις τι είναι αυτό το οποίο θα έπρεπε εδώ και καιρό να είχαμε αποφύγει.

Η λέξη αυτή προέρχεται από το στερητικό «από» και «κρέας», που σημαίνει την «αποχή από το κρέας», και τις σχετικές εορταστικές εκδηλώσεις. Στην Ρώμη χρησιμοποιούσαν την λατινική λέξη "CARNEVALE" που σημαίνει "ΑΝΤΙΟ ΚΡΕΑΣ". Εξ ου και το δικό μας "ΑΠΟΚΡΕΩ" με το οποίο ονόμαζαν οι Βυζαντινοί. Είναι όμως τόσο αθώα; Φυσικά και όχι διότι είναι συνέχεια της αρχαίας ειδωλολατρικής παράδοσης των Ελλήνων, οι οποίοι γιόρταζαν την έναρξη του νέου έτους και την άνοιξη, την αναγέννηση της φύσης. Βασικό στοιχείο ήταν οι έξαλλες εκδηλώσεις των ανθρώπων οι προκλητικές μεταμφιέσεις, τα γλέντια, οι παρελάσεις, τα αστεία, τα πειράγματα, οι βωμολοχίες, τα αισχρά υπονοούμενα, τα κομφετί, οι χοροί κι οι διασκεδάσεις, όλο αυτό το γενικό «ξεφάντωμα» το οποίο έχουμε και σήμερα.

Από την αρχή η Χριστιανική Εκκλησία στάθηκε αντίθετη και επικριτική σε όλες αυτές τις γιορτές της αχαλίνωτης ακολασίας και κραιπάλης. Μάλιστα, ο άγιος Τιμόθεος, μαθητής του Απ. Παύλου και επίσκοπος Εφέσου, κατά την παράδοση, υπέστη στην Έφεσο, επί αυτοκράτορα Δομετιανού, μαρτυρικό θάνατο, από τους εξαγριωμένους όχλους των ειδωλολατρών, επειδή σε κάποια γιορτή της «Αρτέμιδος της Εφεσίας», κατέκρινε τα όργια των εορταστών.

Ο Απόστολος Πέτρος στην Α΄του Επιστολή (62μ.Χ.) γράφει χαρακτηριστικά «και διά τούτο παραξενεύονται ότι σεις δεν συντρέχετε με αυτούς εις την αυτήν εκχείλισιν της ασωτίας, και σας βλασφημούσιν»· (Πέτρου Α' 4:4), ενώ ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή τους προς Γαλάτας (58 μ.Χ.) αναφέρει ως έργα της σαρκός τις «μέθαι» και τις «κώμαι», όπου «κώμη» είναι «η θορυβώδης πορεία διασκεδαστών επί τη εορτή θεού τινός». «Φανερά δε είναι τα έργα της σαρκός, τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία. ΜΕΘΑΙ, ΚΩΜΟΙ, και τα όμοια τούτων, περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει» (Γαλάτες 5:19-21).

Κατά το 2ο αιώνα ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς μιλάει για τους συγχρόνους του, τους ''γελοίως κατά τας πομπάς σχηματιζομένους" και τον 4ο αιώνα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος επιτίθεται κατά των χριστιανών για την "ακαταγέλαστον κωμωδίαν" να καταστρέφουν το πρόσωπό τους σύμφωνα με ειδωλολατρική συνήθεια, ενδύοντας γυναίκες με ανδρικά ρούχα.

Ότι και τον επόμενο αιώνα συνεχίζονταν οι μεταμφιέσεις μαρτυρεί ο 62ος κανόνας της εν Τρούλλω Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος καταδικάζει τις μεταμφιέσεις και τις μάσκες, όπως και τους χορούς και τους αστεϊσμούς, που ελάμβαναν χώρα σε παρόμοιες καρναβαλικές εορτές του παρελθόντος, και επιβάλλει στους κληρικούς, που μετέχουν την ποινή της καθαιρέσεως, στους δε λαϊκούς την ποινή του αφορισμού. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (349-407μ.Χ.) αναφερόμενος στο επιχείρημα ότι με τις καρναβαλικές εκδηλώσεις διασκεδάζουν και ευφραίνονται οι άνθρωποι, ξεφεύγουν από την καθημερινότητα, απαντά ότι αυτό είναι τελείως παράλογο, διότι η χαρά και ευφροσύνη πρέπει να συμβαδίζουν με την ηθική και την ευπρέπεια. «Το να χαιρόμαστε με όλα δεν είναι καλό. επειδή και ο μοιχός χαίρεται όταν καταστρέψει τον γάμο του πλησίον του. ας μην κοιτάμε λοιπόν αν κάποιος χαίρεται, αλλά εάν για καλό πράγμα χαίρεται». Όταν μεταβάλλεται ένα σπίτι σε πορνείο, είναι ντροπή να ισχυρίζεται κανείς ότι πρόκειται για ηδονή και ευχαρίστηση. «Πορνείον γέγονέ σου η οικία, μανία και οίστρος, και ουκ αισχύνη ταύτα ηδονήν καλών;».

Αδελφοί μου Έλληνες Χριστιανοί, θυμηθείτε τις υποσχέσεις κατά την ώρα του Μεγάλου Μυστηρίου της Βαπτίσεως: «Συντάσσομαι τον Χριστό και αποτάσσομαι τον σατανά και πάση την πομπή αυτού». Είναι καιρός ομολογίας πίστεως! Εφόσον οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε ΟΧΙ να μάθουμε να κάνουμε ΥΠΑΚΟΗ και μόνον τότε θα έχουμε την Ευλογία του Θεού στο σπιτικό μας. «Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω».

Πηγή:κλικ

http://agiopneymatika.blogspot.gr/2016/02/blog-post_37.html

Μία πολύ διδακτική ιστορία:Μετάνοια τήν Τσικνοπέμπτη...!

«Πώς αγριεύουν έτσι οι άνθρωποι; Πώς μεμιάς αφήνονται έρμαια στις ροπές καί στίς τάσεις της φθαρτής ανθρώπινης τους φύσης; Πώς κατάντησε απόψε αυτή η ήσυχη επαρχιακή πόλη; Θαρρείς καί δεν την κατοικούν άνθρωποι αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα πού άλλος μέ κεφάλι γαιδάρου, άλλος λιονταριού, άλλος πιθήκου τρέχουν νά προλάβουν νά γλεντήσουν, νά μεθύσουν, νά αμαρτήσουν όσο γί­νεται περισσότερο. Γιατί απόψε είναι Τσικνοπέμπτη καί γέμισε ή πόλη μασκαράδες. Απόψε κάθε λογικός άνθρωπος δέν ξεμυτίζει από τό σπίτι του».Αυτά σκεφτότανε ο παπα-Θανάσης, καθώς έμπαινε ατό σπίτι του γυρνώντας από τό ναό.
- ’Α, παπαδιά μου, τό κακό παράγινε! Ο Θεός νά μας συγχωρέσει, είπε στή γυναίκα του, μόλις μπήκε μέσα.Εκείνη τόν κοίταξε μέ κατανόηση.

-  Ο Θεός νά μας φυλάει, είπε καί άρχισε νά ετοιμάζει τό βραδινό φαγητό.
Στό σπίτι του παπα-Θανάση, περασμένα πιά τά μεσάνυχτα, επικρατεί ησυχία. Τά παιδιά καί η παπαδιά είχαν ήδη κοιμηθεί κι ο παπα-Θανάσης ετοιμαζότανε καί κείνος νά πάει γιά ύπνο,όταν ακούστηκε τό κουδούνι τής πόρτας. Τινάχτηκε μέσα στόν ύπνο της η παπαδιά καί βρέθηκε δίπλα στόν παπα-Θανάση.
- Μην ανοίγεις τέτοια νύχτα, πάτερ μου! τόν παρακάλεσε φοβισμένη.
-  Γιατί φοβάσαι; τήν καθησύχασε εκείνος. Είναι η πρώτη φορά πού μάς κτυπούν τέτοια ώρα τήν πόρτα; Αφού τό ξέρεις τό σπίτι του Ιερέα διανυκτερεύει κάθε βράδυ.
-  Ναι, μά απόψε...
Της χαμογέλασε ο παπα-Θανάσης καί άνοιξε τήν πόρτα.
-  Πάτερ μου, μέ συγχωρείτε πού ήρθα τέ­τοια ώρα, όμως ή μάνα μου πεθαίνει καί ζητά νά εξομολογηθεί καί να κοινωνήσει.
Ο άνθρωπος πού στεκόταν μπροστά του, παρό­λο πού ήταν άντρας, έτρεμε ολόκληρος κι άφηνε τά δάκρυά του δίχως ντροπή νά τρέχουν.
-   Πήγαινε εσύ κοντά της, παιδί μου, καί γώ πάω ως τήν εκκλησία νά πάρω τή θεία Κοινωνία καί έρχομαι αμέσως.
’Έφυγε ό άντρας αφήνοντας στόν παπα-Θανάση τή διεύθυνσή του.
-   Που θά πας, πάτερ μου, μόνος σου τέτοια ώρα, μιά τέτοια νύχτα; Δέ φοβάσαι; Γιατί δέν τόν κρατούσες νά πάτε συντροφιά;»
Η παπαδιά μιλούσε καί κείνος τήν κοίταζε αυστηρά.
-   Μόνος είπες, παπαδιά, μόνος; Κι ό Κύριος πού θά κουβαλάω στά χέρια μου;’Ά, παπαδιά μου, κάτι σ’ έχει πιάσει απόψε καί δέ μιλάς γνωστικά.
Ντύθηκεο  παπα-Θανάσης καί βγήκε στό δρό­μο. Ξέχασε πώς ήταν νύχτα Τσικνοπέμπτης. Δέν τόν άπασχολούσαν καθόλου οί μασκαράδες πού έβλεπε γύρω του.Ένα μόνο τόν απασχολούσε, νά προλάβει νά δώσει τό «φάρμακο της αθανασίας» στην ετοιμοθάνατη.Πήρε με δέος στά χέρια του το Σώμα καί το Αίμα του Χριστού καί ξαναβγήκε στό δρόμο. Δέν κοιτούσε ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Μόνο έτρεχε νά προλάβει.Σέ μιά στροφή του δρόμου άκουσε γέλια καί φωνές. Κάποιος φώναξε κοροϊδευτικά: «Τήν ευχή σου Δέσποτα!», μά δέν γύρισε νά κοιτάξει. Καί τότε, δέν κατάλαβε πως, βρέθηκε κυκλωμένος από μιά παρέα μασκαράδων, πού προσπαθούσαν νά τόν σταματήσουν.
-   Συνάδελφε, που πάμε;
Ένας νεαρός μασκαρεμένος σέ παπά, μέ χνώτο πού μύριζε ποτό, στεκόταν μπροστά του κρατώντας στό χέρι ένα σταυρό. Τα’χασε ο παπα-Θανάσης καί πριν προλάβει νά πει τίποτα, δέχτηκε τήν επίθεση όλου του τσούρμου. Άλλος τόν τραβούσε από τά ράσα κι άλλος του έβγαζε τό καλυμμαύχι.
Ο παπα-Θανάσης έσφιξε στό στήθος του τ’ άχραντα Μυστήρια καί προσπάθησε νά τούς μι­λήσει, μά κανένας δέν άκουγε. Κάποιος τότε του τράβηξε τή γενειάδα καί -σάν νά τόν κτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα- άρχισε νά φωνάζει;
-  Είναι αληθινός, ρέ, είναι αληθινός!
Η παρέα κοκκάλωσε στή θέση της κι ό παπα- Θανάσης, μέ τό πρόσωπο μουσκεμένο από τόν ιδρώτα της αγωνίας καί τά δάκρυα του, τούς κοίτα­ξε χωρίς να μιλά.
-  Συγγνώμη, πάτερ! είπε εκείνος που του τρά­βηξε τή γενειάδα. Νομίζαμε πώς ήσασταν ψεύτικος σάν κι αύτόν καί...
-  Σας είδαμε καί τέτοια ώρα έξω καί ήμασταν σίγουροι πώς ήσασταν μασκαρεμένος. Συγχωρέστε μας! είπε ένας άλλος.
-  Πάω νά κοινωνήσω μιά ετοιμοθάνατη, παιδιά μου.Ο θάνατος δέν έχει ώρες κατάλ­ληλες καί ακατάλληλες κι εγώ τρέχω νά τόν προλάβω. Καί σύ, παιδί μου, βγάλε τά ράσα τά τιμημένα. Μην αμαρτάνεις άλλο ρεζιλεύοντάς τα. Είναι πολύ ιερό τό ράσο, γιά νά μασκαρεύεσαι μ’ αυτό. Τραβάτε στά σπίτια σας, παιδιά μου, κι ο Θεός να σας συγχωρέσει.
Άνοιξε τό βήμα του ο παπα-Θανάσης, γιά νά κερδίσει τό χαμένο χρόνο.Ήταν πικραμένος ως τά κατάβαθά του. Τόσο πολύ, λοιπόν, χάλασαν σι άνθρωποι, ώστε μασκαρεύονται καί Ιερείς;
-  Πάτερ, Πάτερ!
Η φωνή πού έφτασε στά αυτιά του ήταν γεμά­τη αγωνία. Σταμάτησε καί περίμενε. Ένας νεαρός κατακόκκινος από τήν τρεχάλα καί τήν ντροπή έφτασε κοντά του λαχανιασμένος.
- Πάτερ! Είμαι κείνος πού ντύθηκε παπάς. Τό έκανα εντελώς απερίσκεπτα, πάτερ και... καί θέλω νά ’ρθω μαζί σας στό σπίτι της ετοιμοθάνατης. Δέν... δέν θέλω νά σας πάρουν κι άλλοι γιά ψεύτικο...
Ο παπα-Θανάσης του έκανε νόημα νά τόν ακολουθήσει. Στά χέρια του ό νεαρός κρατούσε τό σταυρό πού είχε μαζί του. Μπήκαν στό σπίτι της ετοιμοθάνατης σιωπηλοί.
- Χαίρομαι, πάτερ, πού βρήκατε καί παπαδάκι καί δέν ήρθατε μόνος, είπε ο αντρας πού τον είχε καλέσει.
Ο νεαρός ξανακοκκίνησε καί κοίταξε μέ αγωνία τόν παπα-Θανάση.
Ναι, ο Θεός μου τον έστειλε, είπε εκείνος καί τά λόγια του καρφώθηκαν στήν καρδιά του νεαρού.
-  Πάτερ, δέν θά σας εγκαταλείψω ποτέ, έλεγε ο νεαρός λίγη ώρα αργότερα, όταν ο παπα-Θανάσης κλείδωνε τό ναό, αφήνοντας ξανά μεσα το Σώμα καί το Αίμα του Χριστού, θά γίνω ο βοη­θός σας, τό παπαδάκι σας.’Ίσως έτσι μέ συγχω­ρήσει ο θεός γιά τήν ιεροσυλία πού έκανα.
-'Αμποτε, παιδί μου, νά τό φορέσεις τό ράσο κι αληθινά, είπε ό παπα-θανάσης καί τόν ευλόγησε με τά δυό του χέρια, εκείνα πού πριν από λίγο κρατούσαν τον Ίδιο τον Κύριο. Καί παράξενο- ο παπα-Θανάσης είχε τή σιγουριά πώς αυτό θά γινό­ταν κάποια μέρα! Καί ακόμα πιό παράξενο- τήν ίδια σιγουριά ένιωθε μέσα του κι ο νεαρός.
http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/apps/gr/spag/3_1360780378.html 

 http://hristospanagia3.blogspot.gr/2014/02/blog-post_4962.html#more

Αφιέρωμα στους Τρεις Ιεράρχες