ΠΟΙΗΜΑΤΑ- 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ -2ο

 

                           Η ΣΗΜΑΙΑ

Αυτό είναι το ιερό πανί, το γαλανό και τ' άσπρο
κομμάτι απ' ανοιξιάτικο και ξάστερο ουρανό
που' ναι λευκό σαν τον αφρό, του κύματος που ανθίζει
σε περιγιάλι ολόμορφο, σε πέλαο μακρινό.

Αυτό είναι το ιερό πανί, που όταν περνάει μπροστά μας
υγραίνονται τα βλέφαρα και σπαρταράει η καρδιά.
Έκλαψαν μάτια και καρδιές, επάνω της κι οι κόρες
τις νύχτες την υφαίνανε κρυφά στον αργαλειό.

Είναι η σημαία τη βλόγησαν παπάδες μ' άσπρα γένια
μες στης σκλαβιάς το τρίσβαθο κι απόκρυφο σχολειό
είναι μια αθάνατη πνοή, που ορμάει να ζωντανέψει
με ανατριχίλα ανέκφραστη το δίχρωμο πανί.

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΧΙ

Κάτω από τη σημαία
στο σχολείο μπροστά
τα παιδιά γιορτάζουν,
τα Ελληνόπουλα

Όχι στους τυράννους !
Όχι στη σκλαβιά !
Ζήτω η ειρήνη !
Ζήτω η λευτεριά !
 
Ύστερα στο ηρώο
στέκουν σιωπηλά
Κι ακουμπούν στην πλάκα
αγριολούλουδα.

                           Ο ΣΑΛΠΙΓΚΤΗΣ

Στερνός απ’ όλους δούπησε ο σαλπιγκτής στο χώμα

της σάλπιγγάς του ο αντίλαλος δεν είχε σβήσει ακόμα

της Πίνδου ξετρέχοντας τα πλάτη πέρα ως πέρα,

πότε αντηχούσε σαν λυγμός και πότε σαν φοβέρα.

 

Άθαφτος λιώνει ο σαλπιγκτής μέσ’ στις βροχές, παρέκει

η σκουριασμένη σάλπιγγα πιστά του παραστέκει

 

Με του χιονιού το σάβανο τα σκέπασε ο χειμώνας

κι ήταν βαρύς σαν κόλαση, μεγάλος σαν αιώνας.

 

Μα τι κι αν ήρθε η άνοιξη; Μέσα στο νέο χορτάρι

δε φαίνεται ούτε σάλπιγγα ούτε σκεβρό κουφάρι.

Μόνο από νύχτα σε νυχτιά βγαίνει το φάντασμά του

και ψάχνει στα χαμόκλαδα να βρει τη σάλπιγγά του.

 

Μην αποκάμεις, σαλπιγκτή, και μη λιγοπιστήσεις,

χιλιάδες νύχτες θα διαβούν, νύχτες σιγής και φρίκης,

μα θα ’ρθει, θα ’ρθει ένα πρωί που εσύ θα τους χτυπήσεις

με την παλιά σου σάλπιγγα τους νέους σκοπούς της Νίκης.

                ΟΧΙ

Ένα ΟΧΙ στον εχθρό σου,
όπως έκανες και πάντα,
βροντοφώναξες Ελλάδα
και το θρυλικό Σαράντα!

Και το πήρανε τα νιάτα
της πατρίδας το λουλούδι
και το έκαμαν με πίστη
εγερτήριο τραγούδι.

Στις κορφές ψηλά της Πίνδου
σαν θεριά έχουν ανέβει
κι αν τους λείπουνε τα όπλα
η ψυχή τους περισσεύει.

Πολεμούν στην Τρεμπεσίνα
τα παιδιά σου αντρειωμένα
κι ανασταίνουνε και πάλι
το παλιό Εικοσιένα!

 

ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΤΑΤΙΔΑ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΩΝ ΤΟΥ 1940

Όταν τα παλικάρια μας εκεί ψηλά στα χιόνια
μάχονταν για τη λευτεριά, τα ένδοξα εκείνα χρόνια,
αόρατο το χέρι Σου, Μητέρα του Θεού μας,
δυνάμωνε, κι εμψύχωνε τη σκέψη του λαού μας!

το όραμα, Παρθένα μου, της άγιας μορφής Σου
κι η χάρη Παναγία μου, της μητρικής στοργής Σου,
συνόδευε, προστάτευε, κάθε πολεμιστή μας,
που έγινε ο κεραυνός του άθλιου υβριστή μας!

Στις εκκλησιές ολόθερμα άναβε το κεράκι,
με δέος και με σεβασμό το κάθε γεροντάκι,
που είχε το γιο, τον εγγονό, πάνω στο μετερίζι,
εκεί που η πατρίδα μας πάντοτε τον ορίζει.

Αγνή! Ηλιοστάλακτη! Πάναγνη! Ευλογημένη!
Σε Σε θερμή την προσευχή λέμε συγκινημένοι!
Ευγνώμονα τα χείλη μας εμπρός σου μουρμουρίζουν, τ
ενώ οι καρδιές τα άνθη τους, Μαρία, Σου χαρίζουν!

Επιμέλεια: Κατερίνα δασκάλα

greeksch.blogspot.com

ΠΟΙΗΜΑΤΑ- 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

 

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ

Μια σπιθαμή απ’ το χώμα αυτό

τ’ άγιο κι ιερό δε δίνω,

τη λευτεριά μου δεν πουλώ

και σκλάβος δε θα γίνω.

     v   v   v

Στα χέρια μου τα ελεύθερα

το πιο παλιό ντουφέκι,

γίνεται για το δίκιο μου

βροντή κι αστροπελέκι.

      v   v   v

«Όχι!» φωνάζω στον εχθρό

κι ορθώνομαι λιοντάρι.

Τη λευτεριά μου όποιος μπορεί

ας έρθει να την πάρει.

            ΟΧΙ

Ένα ΟΧΙ στον εχθρό

όπως έκανες και πάντα

βροντοφώνησες Ελλάδα

και στο θρυλικό Σαράντα.

         v   v   v

Και το πήρανε τα νιάτα

της Πατρίδος το λουλούδι

και το έκαναν με πίστι

εγερτήριο τραγούδι.

          v   v   v

Στις κορφές ψηλά της Πίνδου

σαν θεριά έχουν ανέβει

κι αν τους λείπουνε τα όπλα

η ψυχή τους περισεύει.

          v   v   v

Στα βουνά, στην Τρεμπεσίνα

τα παιδιά σου αντρειωμένα,

ανασταίνουνε και πάλι

το παλιό Εικοσιένα.

           ΓΙΑ ΜΑΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Για μας παιχνίδι ο πόλεμος και το ντουφέκι γλέντι.

Τα βόλια που σφυρίζουνε, δε σκιάζουν το λεβέντη.

Κι είναι χαρά, Πατρίδα μου, για σε να πολεμήσω

Και τη ζωή που μού  ΄δωσες, να σου τη δώσω πίσω.

         v                    v                v

Τώρα, που το άδικο του εχθρού με βασανίζει χέρι,

Γέροι, γυναίκες και παιδιά, θα να γενούμε ταίρι.

Ένας στρατός, με μια καρδιά, σε μια φωνή θ’ ακούμε!

«Ελεύθεροι πεθαίνουμε και δούλοι εμείς δεν ζούμε!»

         v                    v                 v

 Οι Θερμοπύλες το ΄δειξαν, τ’ Αρκάδια, οι Μαραθώνες

Και το ΄δαν και θαμπώθηκαν χώρες, λαοί κι αιώνες.

Μες στην καρδιά με γράμματα, γραμμένο πυρωμένα,

Πάντ’ άσβεστο, πάντ’ άγρυπνο, θα ζει το Εικοσιένα.

              ΠΙΝΔΟΣ

Στης Πίνδου τα ψηλά  βουνά

οι Έλληνες και πάλι

καινούριες δάφνες κόψανε

διώχνοντας τον εχθρό.

     v   v   v

Και τ’ ΟΧΙ αντιλάλησε

απ’ άκρη σ’ άκρη ως πέρα

και η βοή ΑΕΡΑ

στα ελληνικά βουνά.

 

    ΞΑΝΑΝΘΙΣΑΝ ΟΙ ΔΑΦΝΕΣ

Της δάφνης ξανανθίσαν τα κλωνάρια

απάνω στης Ηπείρου τις πλαγιές,

τα νέα για να στολίσουν παλικάρια

που απ’ όλες της Ελλάδας τις μεριές

τραβούν  μ’ ορμή, με θάρρος και μ’ ελπίδα

για να δοξάσουν πάλι την πατρίδα.

      v                    v                v

Ο βάρβαρος εχθρός τώρα ας το μάθει

 κι ας φύγει ντροπιασμένος ταπεινός,

η δάφνη στην Ελλάδα δεν ξεράθει,

της λευτεριάς δε σβήστη ο αυγερινός.

Κρατά η Ελλάδα κλώνο ελιάς, μα ξέρει

Να σπέρνει κεραυνούς με τ’ άλλο χέρι.

 

                                     ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ

1.Σαν τη μανούλα τη γλυκιά

    και σαν την Παναγία,

    τόσο σημαία σ’ αγαπώ

    και σούχω γω λατρεία.

2.Καθώς τ’ αγέρι που φυσά

   ψηλά σε ξεδιπλώνει,

   σαν τη γαλάζια θάλασσα

   είσαι και σαν το χιόνι.

 3.Έχεις κι ένα χρυσό σταυρό

    κι είσαι γεμάτη χάρη

    κι έχω χαρά να σε κρατώ

    σημαία με καμάρι.

                                        ΤΟ ΟΧΙ

1.Το ΟΧΙ το αθάνατο

   που είπες το σαράντα

   εχάρισε εις τους λαούς

   τη λευτεριά για πάντα.

2.Έγινες κοσμοξακουστή

    τρισένδοξη ηρωίδα

    η Πίνδος το βροντοφωνεί

    αθάνατη πατρίδα.

          ΠΙΝΔΟΣ

Πάνω στην Πίνδο,

στης τιμής τα μαρμαρένια αλώνια

πολέμησαν οι Έλληνες

με κρύο και με χιόνια.

                v

Πολέμησαν για λευτεριά

του έθνους την περηφάνια

κι η δόξη τους στεφάνωσε

μ’ αμάραντα στεφάνια.

                 v

Πάνω στης Πίνδου τα βουνά

προτείνοντας τη λόγχη

είπ’ ο στρατός μας στον εχθρό:

«Δε θα περάσεις ΟΧΙ.»

 

                                   Η ΣΗΜΑΙΑ

1.Πάντα κι’ όπου σ’ αντικρύζω

   με λαχτάρα σταματώ

   και περήφανα δακρύζω

   ταπεινά σε χαιρετώ.

                 v

2.Δόξα αθάνατη στολίζει

    κάθε θεία σου πτυχή

    και μαζί σου φτερουγίζει

    της Πατρίδος η ψυχή.

                 v

3.Όταν ξάφνου σε χαϊδεύει

    τ’ αεράκι τ’ αλαφρό

    μοιάζεις κύμα που σαλεύει

    με χιονόλευκο αφρό.

4.Κι ο σταυρός που λαμπυρίζει

   στην ψηλή σου κορυφή

   είναι ο φάρος που φωτίζει

   καθ’ ελπίδα μας κρυφή.

                 v

5.Σε θωρώ κι αναθαρεύω

   και τα χέρια μου χτυπώ

   σαν αγία σε λατρεύω

   σαν μητέρα σ’ αγαπώ.

                 v

6.Κι απ’ τα στήθη μου ανεβαίνει

   μια χαρούμενη φωνή

   νάσαι πάντα δοξασμένη

   ω! σημαία γαλανή.

Επιμέλεια: Κατερίνα δασκάλα

greeksch.blogspot.com

 

32 Ποιήματα 28ης Οκτωβρίου pdf

Τι είναι η πατρίδα μας. Ιωάννη Πολέμη

https://www.youtube.com/watch?v=4bQdS06jMzk

ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΚΑΡΑΒΙ (Πού πας καραβάκι)

Το γνωστό ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Μελοποίηση ενορχήστρωση: http://katixitis.blogspot.com . Τραγουδάει η μικρή Μαρία Μ.

«Πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό;
Σε μάχεται η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι;
Άνεμοι σφυρίζουν και πέφτει νερό,
πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό;»

«Για χώρα πηγαίνω πολύ μακρινή.
Θα φέξουνε φάροι πολλοί να περάσω.
Βοριάδες, νοτιάδες θα βρω, μα θα φτάσω
με πρίμο αγεράκι, μ ακέριο πανί.»

«Κι οι κάβοι αν σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι;
Απάνω σου αν πέσει το κύμα θεριό
και πάρει τους ναύτες και τον τιμονιέρη;
Πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό;»

«Ψηλά στο εκκλησάκι του βράχου, που ασπρίζει,
για μένα έχουν κάμει κρυφή λειτουργία·
ορθός ο Χριστός το τιμόνι μου αγγίζει,
στην πλώρη μου στέκει η Παρθένα Μαρία.»

ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ 2- ΠΟΙΗΜΑ

Φωστήρες τρεις υπέρλαμπροι του γένους μας Μεγάλοι,

γιορτάζουμε όλοι με χαρά τη μνήμη μας και πάλι!

Βασίλειο και Χρυσόστομο, Γρηγόριο Θεολόγο

με ύμνους τιμούμε και ψαλμούς και μ' εκφωνήσεις λόγων.

Σεις των γραμμάτων μέγιστοι, διδάσκαλοι και μύσται,

σεις του Χριστού λάτρεις θερμοί και κήρυκες σεις είστε!

Γι' αυτό κι εμείς ολόθερμα οι μαθητές ζητούμε, 

στο φως που γύρω σας φωτά, όλοι να φωτισθούμε.

Κ. Ανδρουλάκης

ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ- ΠΟΙΗΜΑ

ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Τους Τρεις Μεγίστους σήμερα γιορτάζ' η Εκκλησία

και τους τιμά περήφανα, η Ελληνική Παιδεία.

Τρεις Ιεράρχες! Τρεις μορφές γεμάτες καλοσύνη,

που αγωνίστηκαν σκληρά για τη δικαιοσύνη.

                    *******************************

Αγάπησαν τον άνθρωπο με όλη την καρδιά τους,

βοήθησαν τα ορφανά σαν νάτανε δικά τους.

Προστάτεψαν τα γράμματα κι οδήγησαν τους νέους
ν' ακολουθούν τις αρετές, τους δρόμους τους ωραίους.

                    *******************************

Δε λύγισαν στις απειλές της ειδωλολατρείας,

του μίσους, της διαφθοράς και της ακολασίας.

Σκοπό τους είχαν στη ζωή να διώξουνε τον πόνο,

να ζήσουνε χριστιανικά κάτω απ' το Θείο Νόμο.

                   *******************************

Γι' αυτό όλοι μ' ευλάβεια, τους Τρεις μαζί τιμούμε

και την κοινή τους εορτή με πίστη ανυμνούμε.

Ζητούμε απ' την Αγάπη Τους, αγάπη να χαρίσουν

και Φως Ουράνιο, ανέσπερο, στον κόσμο να σκορπίσουν.

Κλεοβ. Νικήτα